"Hayattan Ne Öğrendiniz?"... [Can Dündar]





Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım. 

Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim. Karanlığı gördüm, korktum. 

Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi… 

Ağladım. 

* * * 

Yaşamayı öğrendim. 

Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim. 

* * * 

Zamanı öğrendim. 

Yarıştım onunla… 

Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim… 

* * * 

İnsanı öğrendim. 

Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu…   

Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim. 

* * * 

Sevmeyi öğrendim. 

Sonra güvenmeyi… 

Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu, sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim. 

* * * 

İnsan tenini öğrendim. 

Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu… 

Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim. 

* * * 

Evreni öğrendim. 

Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim. 

Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim. 

* * * 

Ekmeği öğrendim.       

Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini… 

Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim. 

* * * 

Okumayı öğrendim. 

Kendime yazıyı öğrettim sonra… 

Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana… 

* * * 

Gitmeyi öğrendim. 

Sonra dayanamayıp dönmeyi… 

Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi… 

* * * 

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta… 

Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım. 

Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım. 

* * * 

Düşünmeyi öğrendim. 

Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim. 

Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim. 

* * * 

Namusun önemini öğrendim evde… 

Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu; gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim. 

* * * 

Gerçeği öğrendim bir gün… 

Ve gerçeğin acı olduğunu… 

Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim. 

* * * 

Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim. 

Bu blogdaki popüler yayınlar

1889 Şam'dan Güzel Bir Hikaye... [Kalenderi-Dehri Gezsen]

'Kadınım- Doğum(Şiir)'... Volkan Konak...

Hangi Marka Hangi Ülkenin... Meraklısına