'Ölüm Gelmişse'... [Ümit Yaşar Oğuzcan]



Bitmişse 
Kızıllığını avuç avuç içtiğimiz şafaklar 
Öğleler, ikindiler çoktan geçmişse 
Bir akşamüstü garipliği 
Sarmışsa her yeri 
Güneş devrilmiş 
Renkler solmuş 
Sesler kesilmişse 
Son kuşlar da geçip gitmişlerse ufuktan 
Ve çiçekler 
Bükmüşse boyunlarını dalgın dalgın 
Bil ki ölüm saati gelmiştir 
Senden uzak, kendimden uzak 
Tüm umutlardan ve her şeyden uzak 
Ben ölmüşümdür uzaklarda bir yerde 
Gövdesini kurtların oyduğu 
Bir ağaç gibi devrilmişimdir 
O anı sen bileceksin herkesten önce 
Herkesten iyi sen anlıyacaksın 
Çâresizliğini, yıkılmışlığını 
Sevdiğin adamın 
Ve seni nasıl sevdiğini 
Duyacaksın derinden derine 
Belli belirsiz 
Bir gölge düşecek gözlerine 
Fakat ağlamıyacaksın, ağlamıyacaksın 
Sen tek gelinim, sen tek kadınım 
Sen güzelim, nazlım, bebeğim 
Kadersizim sen 
Gülerken ağlayanım, ağlarken gülenim 
Varlığım, nedenim, alınyazım benim 
Elbette ağlamıyacaksın 
Çünkü sonsuzluklar 
Sonsuz sevenler içindir 
Çünkü ölüm 
Sevmeyi ve ölmeyi bilenler içindir.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

1889 Şam'dan Güzel Bir Hikaye... [Kalenderi-Dehri Gezsen]

'Kadınım- Doğum(Şiir)'... Volkan Konak...

Hangi Marka Hangi Ülkenin... Meraklısına