Bu Hikayenin Asıl Kahramanı Kim?..


Merhaba, ben Murat Can Çiçek,

6 Kasım 1993’te dünyaya geldim, Keşan'lıyım. Doğuştan Cerebral Palsy hastasıyım, halk arasında beyin felci deniyor. 6 yaşıma kadar hiç yataktan çıkamadım. Hareket kabiliyetim çok kısıtlı, sadece başımı oynatabiliyorum. Ellerimi kullanmakta ve konuşmakta güçlük çekiyorum. 

Ben önüme çıkan tüm engellere rağmen hep hedeflerimin peşinden koştum. Ama bu hikayenin asıl kahramanı ben değilim; annem. Artık biliyorum ki her başarı hikayesi, bir birlikte başarma hikayesidir. Ne mutlu bize, birlikte başardık, ne mutlu bize, birlikte bir ilke imza attık…
 

Annem eğitimime çok önem verdi, ancak kayıt için başvuruda bulunduğumuzda okulların kapısından geri çevrildik. Babam Keşanlı bir işçiydi, 9 yaşıma geldiğimde babamı akciğer kanserinden kaybettik. Annem kısıtlı imkanlara rağmen bana okumayı ve temel matematiği öğretti. 

Bilgi seviyem yeterli olduğundan eğitimime üçüncü sınıftan başladım. Konuşamadığım, iletişim kurmakta zorlandığım için yaşıtlarımdan hep çok ‘geride’ görüldüm. İlerleyen yıllarda daha geniş çaplı sınavlara girip ulusal dereceler elde ettim. Bir yıl sonra liseye başladım. İkinci yılımda TÜBİTAK’ın düzenlediği ‘Araştırma Projeleri Yarışması’nda tarih alanında derece elde ettim. Bu sırada kendim için en uygun mesleği araştırıyordum. Engelim nedeniyle yapabildiğim tek şey bilgisayar kullanmaktı. Ben de bilgisayar kullanarak üretebileceğim programlama dillerine yöneldim ve kendimi C ve C++ dillerinde geliştirmeye başladım. 

Programlama dillerine olan yatkınlığımı keşfedince, edebiyat ağırlıklı eğitimime rağmen, bilgisayar mühendisi olmayı hedefledim. Neler yapabileceğimi düşünürken Özyeğin Üniversitesi’nin ‘Bilgisayar Oyun Atölyesi 5’ isimli bir etkinlik düzenlediğini öğrendim. Başvuruda bulundum. Binden fazla öğrenci arasında ilk yirmiye seçildim. Hiç bilmediğim bir programlama dilinde 36 saat gibi kısa bir sürede pong türevi bir oyun yazarak yarışmayı kazandım. Özyeğin Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği'nde burs verdi. Kazandığım bursu kullanabilmem için ÖSYM engelini geçmem gerekiyordu. İki ay gibi kısa bir sürede, kendi imkanlarımla dört yıllık fen müfredatına çalışarak sınava girdim, Bilgisayar Mühendisliği bölümünü kazandım.

Özyeğin Üniversitesi benim için gerekli tüm fiziksel erişilebilirliği sağlayarak dünya seviyesinde bir eğitim almamı sağladı, bu eğitim döneminin sonunda mezun olacağım.

3 yıl önce geleceğin sosyal bilinçli liderlerini yetiştiren YGA - Young Guru Academy- Liderlik Programına seçildim. YGA’da daha iyi bir dünya için birlikte hayal kuruyor, projelendiriyor ve hayata geçiriyoruz. Birlikte başarma kabiliyetimizi sahada, öncü projeler üretirken geliştiriyoruz. Şimdi, YGA’daki ekip arkadaşlarım ile birlikte engellilerin hayatını kolaylaştıracak bir yazılım üzerine çalışıyoruz. Birlikte geliştirdiğimiz tasarım Arıkovanı'nda fonlanacak; benim gibi hareket ve konuşma zorluğu çeken pek çok kişinin hayatını kolaylaştıracak.

“Google EMEA Students with Disabilities Scholarship 2016” programına yaptığım başvurum olumlu sonuçlandı. Google’ın engelli öğrenciler için sağladığı bursu almaya hak kazandım. GRE sınavından aldığım tam not sayesinde hedeflerim büyüdü ve University of California’ya (UCSC) girme hakkını kazandım. Annem bu süreçte, beni Kaliforniya’da okula götürebilmek için sürüş eğitimi alıyor. Hatta 50’sinden sonra İngilizce öğrenmek için kolları sıvadı.

Ben önüme çıkan tüm engellere rağmen hep hedeflerimin peşinden koştum. Ama bu hikayenin asıl kahramanı ben değilim; annem. Artık biliyorum ki her başarı hikayesi, bir birlikte başarma hikayesidir. Ne mutlu bize, birlikte başardık, ne mutlu bize, birlikte bir ilke imza attık…
 

Yorumlar

  1. Umutlu, Harika bir paylaşım! Eğer isterse insanın başaramayacağı bir şey olmadığının kanıtı.
    Formül ise tam odaklanmak. Ne mutlu onlara.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

1889 Şam'dan Güzel Bir Hikaye... [Kalenderi-Dehri Gezsen]

'Kadınım- Doğum(Şiir)'... Volkan Konak...

Hangi Marka Hangi Ülkenin... Meraklısına